En toen had jongste geen medicatie meer. Eigenlijk ging het best goed! Oké, zijn concentratievermogen was nog steeds dramatisch, maar dat was sowieso al het geval. We merkten eigenlijk vooral de voordelen. Jongste begon weer beter te eten. De fruitschaal was weer in no-time leeg, net als vroeger. Hij viel weer goed in slaap en helemaal geweldig: zijn tics werden minder!
Vorig jaar rond deze tijd ging het helemaal niet goed met onze jongste. Ons vrolijke, ondernemende 8-jarige mannetje was lichtgeraakt en hangerig. Hij kon nergens zijn hoofd bij houden. Alles wat nieuw was durfde hij niet aan. Hij dacht dat hij door iedereen werd gepest. En in plaats van zijn altijd vrolijke gezang was het stil in huis.
Zoonlief heeft de kerstboom afgetuigd. Voorzichtig heeft hij alle lichtjes eruit gehaald. Oeps… in de knoop! In het kader van mijn goede voornemens denk ik: “Stop! Daar kan ik nog iets moois van maken!”
twee liefste zonen van de wereld. En zoals elke moeder wil ik graag dat iedereen dat ziet. Het liefst zou ik zeggen dat ik niet begrijp dat niet iedereen dat ziet. Maar als ik heel eerlijk ben, dan begrijp ik dat soms wel…